Mensen en paarden (09/02/2011)

De dag dat ik besliste andere paarden te helpen, wist ik dat ik de mensen moest helpen omgaan met hun paarden.
Die tijd is nu ongeveer 10 jaar geleden. Ik heb al vele paarden kunnen helpen, en vele mensen leren kennen.
Het leuke eraan is, als je ziet hoe de mensen en paarden evolueren. Het plezier te zien hoe veel gelukkiger de paarden dan zijn. Hoe trots de mensen dan zijn als ze kunnen wat ze dachten nooit te kunnen … Daar heb ik voldoening aan.
Helaas heb ik ook mensen die enkel komen om één of ander probleem op te lossen en dan verder doen op de manier die ze bezig zijn.
De laatste tijd vaker en vaker. Misschien omdat ik er nu de "correcte" prijs voor vraag?? Of zien mensen er echt op tegen nog bij te leren, zijn mensen gemotiveerd iets bij te leren????
Allemaal vragen waaraan ik de laatste tijd een beetje denkwerk heb.
Ik ben zelfs helaas een tijd geleden weggelopen van een plaats.
Het kwam erop neer dat mensen wilden "op weekend " gaan en hun paard niet op de trailer wilde. Via via hebben ze mij gevraagd te komen. Alhoewel ik dit niet graag doe (de mensen leren dan niets), ben ik er toch op ingegaan. Bij aankomst zag ik een oud leerlinge. Oei zei ze, hebben ze jou nu gevonden? Pas op want de vorige keer heeft ie de trailer afgebroken …
Dankbaar voor de "tip" ging ik kennismaken met paard en mensen. Ik zag een mooie jeep met een mooi westernzadel, een marteltuig van een bit en sporen liggen.
Trailer leek ok. Maar het mooie donkerbruine paard, mooie bouw, had een angst in de ogen waarmee ik onmiddellijk te doen had.
Oh arm paard dacht ik. Die stond daar bij de mensen, wetende dat hij de trailer in moest en wetende dat hij dit niet durft …
Van de mensen kreeg ik weinig contact, ik had er geen goed gevoel bij.  Ik had het onmiddellijk door dat er al véél trek en duwwerk aan te pas was gekomen en vroeg het paard ook niet onmiddellijk de trailer in te gaan. Ik startte hem met de clicker en leerde hem mijn hand volgen, leerde de smalle doorgang en het sturen en vertragen met de stick …
 
Toen ik met hem een spelletje speelde iets tussen target en clicker, Horsemanship en … had ik de indruk dat het paard wat meer met open blik stond te kijken.
Na 1,5 uur had ik hem zover dat we beiden rustig in de trailer stonden. Het paard beefde niet meer, … toen ik plots hoorde van de franse eigenaars (al denk ik niet dat het voor mijn oren bestemd was maar ik hoor nog, ook al ben ik met mijn gedachten bij het paard)  "de enen zei aan de andere: amai, eigenlijk is dit toch gevaarlijk, als ik eraan denk wat we de vorige keer met hem meegemaakt hebben, ze heeft toch 2 kindjes … Waarop de andere in plat Frans antwoordde oh daar ben ik gerust in, 't is haar job ze moet het maar weten … de rest heb ik eigenlijk niet meer goed gehoord, want nu stond ik te beven in de trailer.
Idd ik heb 2 fijne dochters, vele dieren, gezin, eigen bedrijf … Die hebben mij nodig. Ik help paarden, omdat ik van paarden hou en weet dat ik de nodige kennis opgedaan heb om probleemgevallen op te kunnen lossen. Niet voor het geld en niet voor de mensen hun ego. In een flits zag ik het bit opnieuw liggen, die sporen, de bange blik in de ogen van het paard … ik heb zonder iets te zeggen het paard voorzichtig uit de trailer laten stappen, paard aan de persoon gegeven die mij had opgebeld en ben weggegaan zonder iets te zeggen of om te kijken.
Dit is niet mijn manier van doen, dit is niet beleefd, maar op dit moment leek het me de enige juiste oplossing. Waar zit het respect van die mensen? Ze hadden me niet eens gezegd dat ze de vorige keer de trailer hebben moeten openbreken om het paard eruit te halen!
Achteraf heb ik gehoord dat ze het paard toch nog met veel moeite op de trailer hebben gekregen, maar dat het niet was om op weekend te gaan, maar om naar een handelaar te brengen in de Ardennen.
Arm paard, ik hoop dat het je nu goed gaat! 
 
En zo leer ik niet alleen omgaan met paarden, ook met mensen. En ook dit is zo zacht als mogelijk zo hard als nodig om mijn eigen veiligheid te waarborgen. 

Terug naar overzicht