Black naar hondenhemel (01/09/2011)

Verdorie! Dat zijn zo van die momenten dat je jezelf afvraagt waarom moet ik dit meemaken. Waarom heb ik al die dieren?
Je weet wel, je hebt veel dieren, en van al dieren moet je op een dag afscheid nemen, maar toch, het went nooit.
Mijn dieren zijn mijn kinderen, en een gouden regel is. “wat binnenkomt als dier van mij gaat nooit meer weg tot het sterft”.
Het is mijn verplichting om een leven lang goed voor dit dier te zorgen.
Black en Wolf zijn beiden door mij geadopteerd in het asiel van Veurne toen ze 1,5 jaar waren, het zijn fantastische honden geweest. Ze hebben een paar keer me half (of volledig) doen doorslaan toen ze wegliepen. Tot ik de elektriek van de paarden doortrok aan de omheining. Dan was de pret uit.
Ze zijn nooit ziek geweest, hebben nooit geklaagd, mooie manden en andere zaken moest ik hen niet geven want alles moest eraan geloven, pas toen ze meer dan 10 jaar waren kon ik ze eens een oude zetel of stuk oude matras geven, en die bleef dan toch een paar maanden redelijk intact. 

Black was de laatste 2 maanden niet meer zichzelf, ze dronk enorm veel. Ze kon veel moeilijker opstaan, haar haren werden dof en ze gedroeg zich aanhankelijk, wat ze tot nu toe nooit gedaan had. Ze kwam het écht zeggen dat het niet goed ging met haar. Na ons zomerverlof zag ik regelmatig wat vloeistof uit de vagina lopen, nu bij ons in de stallen kan dit niet kwaad. Na enig opzoekingswerk wist ik al dat ze er niet goed aan toe was. Haar nieren werkten niet meer na behoren en haar baarmoeder was ziek. Ik dacht aan kanker of een ontsteking.

Alexandre was net op verlof eind augustus, ik besliste nog een paar dagen goed na te denken, alles op te zoeken op internet wat ik kon, maar het zag er allesbehalve positief uit, ik hoopte dat Alexandre een antibiotica zou kunnen geven om haar nog een paar maanden een hondwaardig leven te geven.
Helaas, toen hij op 1 september kwam zien, was niets nog een oplossing. Voor een operatie was ze te oud, en te zwak. Voor antibiotica tegen de baarmoederontsteking was ze te groot en was de baarmoeder te fel beschadigd. Er was niets meer aan te doen. Het enige wat ik kon doen was haar zo nog een paar dagen of weken laten rondlopen. Maar dat mocht ik haar niet aandoen, ze heeft 13 jaar alles voor mij gedaan, hoe hard het ook was! Ik moest mezelf op slot zetten en de harde beslissing nemen.
Ik heb haar onmiddellijk laten inslapen, nog dezelfde avond heb ik haar samen met Fleur naar somnia hondencrematorium gebracht en dag erop kon ik haar gaan ophalen. Alle lof voor Somnia, op die manier kon ik waardig afscheid nemen van Black.
Hoe hard ik ook op dat moment ben geweest, nu bijna 1 maand later kan ik nog altijd de kast niet opendoen waar haar Urne instaat. Ik zou ze graag uitstrooien waar ze zo graag lag in het gras, maar ik kan het niet. En voor deze beslissing geef ik mezelf de tijd die ik nodig heb.

Met Wolf gaat het goed, Amber en Annie hebben haar tijdens mijn stage in Wales goed opgevangen, ik hoop dat ze niet teveel treurt. We verwennen haar wat, wandelen, extra lekker eten, aandacht, nieuwe mand. Nu ze nog maar weinig tanden heeft zal ze misschien zorg voor dragen voor haan nieuwe mand, ze is er alvast super trots op.
Ik ben mijn oefenzaal om Fleur aan te trainen aan het verhuizen naar de ruimte van de honden, zodat ik iets meer bij Wolf kan zijn.
Ik heb haar bloed laten controleren door Alexandre en voor een 13 jarige is prima in orde. Laat ons hopen dat we samen nog wat plezier kunnen hebben.

Ik dank ook iedereen die het op de één of andere manier te weten is gekomen voor alle steunmailtjes, smsjes en telefoontjes. En Linda voor de deugddoende soep! 

Dank je Black voor al die mooie momenten samen! Het ga je goed in de hondenhemel.

Groetjes Vero.

"Geniet van het gezelschap met je dieren, maak tijd voor ze, het leven is zo kort!"

Terug naar overzicht